Mijnramp Chili 2010, hoe gaat het met de mijnwerkers? Het laatste nieuws.

Mijnwerkers in Chili, hoe gaat het nu met ze? Drieëndertig mijnwerkers zitten diep onder de grond vast in een kopermijn in Chili. Het ongeluk gebeurde op 5 augustus 2010. Op 8 augustus volgde nog een ineenstorting. De mijnwerkers, allemaal mannen, zaten vast te zitten en men dacht dat ze allemaal waren overleden. Bijna twee weken later bleken alle mannen echter nog te leven, in een onderaardse valkuil, 700 meter diep waar de temperatuur hoger is dan 30 graden. Ze hadden zich in leven weten te houden met kleine voedselrantsoenen. Het laatste nieuws.

Filmpje mijnwerkers Chili.
Beelden van de mannen onder de grond tonen dat zij mager zijn, het erg warm hebben, baarden hebben gekregen… maar ook dat zij ogenschijnlijk in goede gezondheid verkeren en dat zij goede hoop hebben. Ze zijn kalm, maar wel angstig.

Mijnramp Chili 2010

De mijnramp in Chili houdt de gemoederen bezig. Iedereen leeft met de 'gevangen van de aarde' mee, en iedereen hoopt op een goede afloop. Hoe gaat het nu met de mijnwerkers? De mijnwerkers kregen rond 25 augustus 2010 te horen dat ze voorlopig nog niet naar boven getakeld kunnen worden, aangezien hun collega's nog geruime tijd nodig hebben om een schat van 66 centimeter breed te boren. Op zijn vroegst kunnen ze halverwege de maand september gered worden, maar de kans bestaat dat ze nog tot kerstmis diep onder de grond gevangen zitten. Hoewel dit slecht nieuws is, is het gezien de omstandigheden misschien goed nieuws. Dankzij moderne apparatuur hebben de mijnwerkers dagelijks eten, drinken en contact met de buitenwereld. Ze weten dat de wereld hen niet vergeten is en ze koesteren hoop. Ook is er gelukkig een goede kans dat zij gered zullen worden. Mijnwerkers die 50 jaar geleden leefden en vast kwamen te zitten, stierven een afschuwelijke dood in de warme buik van de aarde. Zonder dat men wist of ze al dood waren. Gelukkig zijn de kansen van de mijnwerkers in Chili beter. Ze hebben reden om te hopen en te bidden. Hun familie zal hen hopelijk weer relatief snel in de armen kunnen sluiten. Ondanks dat, is de gevangenschap in een ingestorte mijn zo diep in de aarde, een claustrofobische nachtmerrie.

Na zeven mislukte pogingen om de mannen te redden leek hun einde echter opnieuw in zicht. Veel mensen dompelden zich in rouw, want de mijnwerkers hadden geen water. Totdat bleek dat ze er zelf in geslaagd waren om een weg te graven naar een ondergrondse watervoorraad. Hoop gloort sindsdien weer volop. Water is immers leven.

Een grote vreugde trok over Chili, en daarna over de hele wereld toen bleek dat de mijnwerkers in de kopermijn nog leefden.

Copiapo in Chili. De San José-kopermijn

Sinds de San José-kopermijnmijn Copiapo te Chili instortte op 5 augustus 2010, hebben de mijnwerkers er alles aan gedaan om te overleven. Ze wisten zich in een schuilkelder op 700 meter diepte te verschansen, waar ze noodrantsoenen in de vorm van blikjes tonijn en biscuitjes, tot hun beschikking hadden om maximaal drie dagen van te eten. Uiteindelijk lukte het hen om er 17 dagen mee te overleven. Toen ontdekt werd dat de 33 mannen nog in leven waren, trok er een vloedgolf van hoop over Chili. Er is een smalle schacht geboord, waardoor de mijnwerkers eten, drinken, filmcamera's, games en medicijnen krijgen aangeboden. Ook ontvingen zij spelletjes zoals domino, en de mogelijkheid om film en voetbal te kijken. Videoboodschappen van hen en hun familie, gaan over en weer tussen de plaats in de aarde en de wereld daarboven. Ondertussen leeft de wereld mee.

NASA en de mijnramp, hoe kan de NASA de mijnwerkers helpen?

Men heeft hulp ingeroepen van de NASA. Zij hebben immers ervaring met langdurig overleven in een kleine ruimte en de problemen die daardoor kunnen ontstaan. De 33 mijnwerkers leven dicht op elkaar, in een benauwde ruimte in slechte omstandigheden, terwijl er sprake zal zijn van stress en angst en depressie en beperkte bewegingsvrijheid. De NASA zal de mannen uitleggen hoe zij moeten reageren op bepaalde situaties, zoals onverwachtse veranderingen, gevaar of verveling. Ook zullen een psycholoog en ingenieur van de NASA de mannen adviseren om gezond te overleven. Er wordt dus letterlijk alles gedaan om de mannen goed voorbereid te houden en goed gemotiveerd. Hoop doet leven.

Laatste nieuws mijnramp in Chili

  • Het is nog onduidelijk hoelang het zal duren eerde mannen gered kunnen worden. Op zijn vroegst half september en mogelijk pas met kerst 2010. Men zal de prognose misschien zo 'negatief' mogelijk houden, om grote teleurstellingen bij de mijnwerkers en hun familie, te voorkomen. De familie van de mijnwerkers is overigens van mening dat de inspecteurs die mijn veilig hadden verklaard, vervolgd moeten worden en sommigen zijn reeds een procedure tegen hen gestart. De mijnwerkers maken het naar omstandigheden goed en krijgen emotionele steun van de NASA. Enkelen van hen vertonen echter tekenen van depressiviteit, wat niet vreemd is gezien de situatie waarin de mannen emotioneel overeind moeten zien te blijven. Om 700 meter diep onder de grond gevangen te zitten moet afschuwelijk zijn. Vernemen dat het nog wel 4 maanden kan duren voordat er een kans is om gered te worden, moet een nachtmerrie zijn. De mannen willen niet eten en willen niet gefilmd worden. Het gaat om 5 mannen die niet op de film verschenen. Via een intercom zullen psychologen de mannen proberen te steunen.
  • Om de mannen uit hun benarde situatie te bevrijden worden machines ingezet en een hydraulische boor.
  • Op maandag 30 augustus wordt begonnen met het boren van een gang naar de mannen toe. Gezien de enorme diepte kan dit maanden in beslag nemen. Gedurende die periode bestaat er natuurlijk altijd kans op ongelukken.
  • Via een telefoon is het voord e mijnwerkers mogelijk om met familie te bellen.
  • Men is met boren begonnen en probeert dagelijks ongeveer 10 a 15 meter te boren.
  • Op 1 september is het NASA team aangekomen bij de mijn.
  • De mijnwerkers worden naar boven gehaald in oktober